ایستگاههای آتش نشانی به عنوان مکانی جهت استقرار و انتظار خودروهای آتش نشانی و امداد، از جمله مراکز مهم و حیاتی خدمات رسانی در شهرها هستند که نقش مهمی در تامین ایمنی و آسایش شهروندان و توسعه اقتصادی شهرها ایفا می نمایند و مامورین بایستی در اسرع وقت و بدون مواجه شدن با موانع و محدودیتهای محیط شهری از یک طرف و با ایجاد حداقل آثار منفی بر روی زندگی ساکنان شهر از طرف دیگر به محل حادثه رسیده و اقدامات اطفاء حریق و یا امداد را به انجام رسانند. طبق منحنی استاندارد زمان-درجه حرارت هنگام بروز آتش سوزی، چنانچه در ٥ دقیقه اول وقوع آتش سوزی نتوان در محل حادثه حضور یافت و به خاموش کردن آتش اقدام نمود، آتش از کنترل خارج میگردد و پیامدهای ناگواری در پی خواهد داشت. بر این اساس، فاصله زمانی ٣ تا ٥ دقیقه برای اجرای عملیات نجات حریق (زمان بین شروع آتش سوزی تا شروع عملیات آتش نشانی) عامل مهم و مطلوبی برای جلوگیری از پیامدهای ناگوار میباشد. هدف از انجام این پژوهش، استفاده از منابع عملیاتی با نحوه استفاده از تجهیزات داخل ایستگاه آتش نشانی و به حداقل رساندن زمان رسیدن به محل حادثه از طریق مدیریت تماسهای ارجاعی مردم به مرکز ١٢٥ آتش نشانی است. به طوریکه تا حد ممکن بر حسب حساسیت و ضرورت ارائه خدمات تماسهای ارجاعی به نزدیکترین ایستگاه آتش نشانی بدون پاسخ نماند.