یکی از ویژگی‌های دوران معاصر، وجود پیوند بینارشته‌ای میان علومِ مختلف است، که در این زمینه معماری نیز همانند سایر رشته‌ها در جهت پیشبرد و ارتقاء مباحث نظری خود، از این قاعده مستثنی نبوده و ارتباطش را نیز بیشتر کرده است. امروزه نیاز به شناخت ماهیت وجودی معماری سبب شده است که عده‌ کثیری از صاحب‌نظرانِ هر رشته، بر نحوه ایجاد پیوندهای بینارشته‌ای میان معماری و سایر علوم کار کنند. در زمینه معماری، یکی از قیاس‌های جالب‌توجه، قیاسِ میان معماری و علوم‌تغذیه است که از گذشته وجود داشته است. در میان شباهت‌های میان این دو مقوله که ذکر آن خواهد رفت، یکی از بنیادی‌ترین شباهت‌های آنها وابستگی حیاتِ انسان به آن­ها است؛ یعنی نیاز به غذا و نیاز به سرپناه. بنابراین وجودشان ضرورتی اساسی است، زیرا در ارتباط مستقیم با بقای انسان هستند. شباهت بنیادین دوم برآمده از این امر است که هر دو آمیزه‌ای از علم و هنر هستند. آنچه در مطالعات انجام‌شده قابل‌مشاهده است؛ سطوح متفاوت قیاس میان این دو مقوله است. برای نمونه در کتاب «معمار، آشپز و یک طعم خوب» می‌توان لایه‌های مختلف این قیاس را مشاهده نمود، همچون مقایسه کمپوزیسیون در معماری و آشپزی، مراحل سه‌گانه تهیه غذا و معماری (ساخت، چیدمان، ترکیب)، زیبایی‌شناسی در این دو و بررسی سیر تحول محل قرارگیری آشپزخانه در طبقات مختلف اجتماعی. نوشتار حاضر در پی آن است که از طریق تعمق در سطوح گوناگون قیاس میان معماری و علوم‌تغذیه، به مطالعه مباحث معماری از دریچه علوم‌تغذیه (ازطریقِ شباهت مبتنی بر رمزگانِ حسی در معماری و تغذیه) بپردازد. روش تحقیق مورد استفاده از نوع کیفی و روش جمع‌آوری داده‌ها، کتابخانه‌ای و اسنادی است. در انتهای مطالعات نیز، داده‌ها به روش تفسیری و تحلیل داده‌ها، مورد تجزیه و تحلیل قرار خواهند گرفت. در پایان انتظار می‌رود با مطالعه­ سطوح گوناگون آشپزی که قابل‌قیاس با معماری هستند، به مواردی دست یافت که قادر به مفهوم­سازی جدید در حوزه دانشِ معماری باشند و به‌دنبال خود، زوایایی خاص از بحث­های محیطی و معمارانه را مطرح ‌نمایند. اهمیت این بررسی در طرح مسائل و یا زوایای دید جدید در حوزه معماری و تلاش در جهت پاسخگویی به آن­ها است.