پژوهش حاضر باهدف بررسی تأثیر مدیریت شهری بر تکدی­گری و راه‌کارهای اجرایی ساماندهی آن به سرانجام رسیده است، ازآنجایی‌که این پژوهش یکی از انواع پژوهش‌های کاربردی با بهره‌گیری از روش توصیفی پیمایشی بوده در راستای دستیابی به هدف پژوهشی خود از پرسشنامه‌های استاندارد استفاده نموده است که ضمن توزیع این پرسشنامه‌ها در میان جامعه آماری که متشکل از  افراد ساکن در شهرستان اصفهان جهت تکمیل پرسشنامه عمومی و متکدیان مشغول به تکدی­گری در شهرستان اصفهان با تعداد 100 و 441 نفر به‌عنوان نمونه بر اساس محاسبات فرمول کوکران درصدد دستیابی به تأثیرات میان متغیرهای پژوهش بوده است. در این راستا ضمن توزیع الکترونیکی پرسشنامه‌های تأییدشده ازنظر پایایی و روایی کلیه داده‌ها کدگذاری شده و با استفاده از روش مربعات جزئی و استفاده از معادلات ساختاری نسبت به بررسی برازش مدل مفهومی پژوهش و اثبات فرضیات اقدام شده است. بر اساس نتایج حاصل از این پژوهش عملکرد در راستای خدمات مناسب شهری بر کاهش تکدی­گری در شهر اصفهان با کسب مقداره T، 627/2 تأثیرگذار با قابلیت اطمینان 95% بوده است. علاوه بر این عملکرد در راستای خدمات مناسب شهری بر کاهش تکدی­گری در شهر اصفهان تأثیرگذار و معنادار است با مقداره T، 540/2 تأثیرگذار بوده و درنهایت مدیریت شهری بر کاهش تکدی­گری در شهر اصفهان تأثیرگذار بوده است. ازآنجایی‌که مقدار این تأثیرگذاری‌ها چه بر اساس مقداره T و چه بر اساس بارهای عاملی و ضرایب مسیر بسیار کوچک است می‌توان نتیجه گرفت که تنها مدیریت شهری دخیل در به وجود آمدن تکدی­گری نمی‌باشد و بسیاری از عوامل ازجمله اقتصادی، فرهنگی و حمایتی در این امر دخیل بوده که صحت این امر از پرسشنامه تقسیم‌شده میان متکدیان قابل‌درک می‌باشد. درنهایت با استفاده از نتایج حاصل از فرضیات پژوهش پیشنهاداتی ارائه گردید که می‌تواند در زمینه پژوهشی و کاربردی بر روند عملیاتی سازمان تأثیر بسزایی بگذارد.